سایت رسمی جلیل ضیاءپور

عصر سه شنبه، ۳ دی ماه ۱۳۸۷، مراسم بزرگداشتی به مناسبت فرا رسیدن نهمین سالگشت خاموشی «جلیل ضیاءپور» در مؤسسه فرهنگی هنری ماه مهر برپا شد.

در این مراسم که به همت خانواده‌ی ضیاءپور ترتیب داده شده بود، جمعی از هنرمندان و استادان مانند (محمود جوادی‌پور، علیرضا سمیع آذر، حسین محجوبی، لیلی طریان و …) به پاس بیش از نیم قرن تلاش بی وقفه‌ی ضیاءپور در عرصه‌ی فرهنگ و هنر ایران گرد هم آمدند و یاد و خاطره‌اش را گرامی داشتند.

همچنین ۷ اثر از آثار به جای مانده از ضیاءپور با نامهای «زندگی من»، «پنجره‌ای به دنیای درون»، «پرواز در ناشناخته‌ها»، «زن کرد قوچان»، «مهشا»، «دختر لر» و «آقام حینا می‌بنده» در معرض نمایش قرار گرفت و فیلم مستندی نیز شامل مصاحبه‌ی (گیلشا ضیاءپور - پسر استاد) با آقایان: جواد مجابی، احمد اسفندیاری، محمود جوادی‌پور و خانم شهین صابر طهرانی (همسر استاد) در خصوص جایگاه و دیدگاه هنری ضیاءپور اکران شد.

سپس (مهشا - دختر استاد) در سخنانی کوتاه به باشندگان خوش آمد گفت و پس از آن استادان: عباس مشهدی‌زاده، مهدی حسینی، پرویز کلانتری و محمد ابراهیم جعفری به پاس قدردانی از زحمات و خدمات ارزنده‌ی فرهنگی و هنری جلیل ضیاءپور به ترتیب سخنرانی کردند.

ابتدا، عباس مشهدی‌زاده ـ معمار و مجسمه‌ساز ـ در این خصوص مطرح کرد: اگر ضیاء‌پور نبود، کل جریان مدرنیسم که این ‌روزها می‌بینید هم نبود.

سپس، مهدی حسینی هنرمند نقاش و استاد دانشگاه - درباره‌ی شخصیت جلیل ضیاء‌پور به ایراد سخن پرداخت.

و آنگاه پرویز کلانتری ـ هنرمند نقاش و نویسنده ـ گفت: تاریخ نقاشی معاصر ایران از زمان «کمال‌الملک» است و تاریخ نقاشی معاصر ایران به مفهوم هنری مدرن بعد از جنگ جهانی دوم شروع می‌شود و می‌توان گفت، پرچم‌دار اصلی‌اش جلیل ضیاء‌پور است که با وجود هفتاد سال میراث نقاشی مدرن، کارهایش را در موزه‌ نمی‌بینیم. وی با اظهار تأسف از این موضوع مطرح کرد: معلوم نیست این کارها کجا باید دیده شود، نه تنها ضیاء‌پور شایسته‌ی این است که در موزه کارهایش دیده شود بلکه شایستگی این را دارد که موزه‌ی اختصاصی داشته باشد که قطعا این مهم اتفاق خواهد افتاد.

کلانتری با اشاره به سبک ضیاء‌پور بیان کرد: اغلب افراد درباره‌ی سبک ضیاء‌پور می‌پرسند و از سبک او صحبت می‌کنند ولی باید توجه داشت که سبک نقاشی در جریان طبیعی آن هنر و بنا بر ضرورت‌های تاریخی، خود پیدا می‌شود، سبک را با بخشنامه‌ی دولتی نمی‌توان صادر کرد.

کلانتری ادامه داد: ما در مقطعی صحبت می‌کنیم که متولیان می‌خواهند بر همه چیز اشراف داشته باشند، چیزهایی که اصلا به آنها مربوط نیست.

وی تأکید کرد: هنر یکی از مهم‌ترین مقوله‌هاست ولی سیستم‌ها برداشتشان از هنر این است که از آن یک چماق سیاسی بسازند.

محمد ابراهیم جعفری ـ هنرمند نقاش و شاعر ـ در بخش دیگری از این مراسم مقاله‌ی خود در مورد جلیل ضیاءپور را که در روزنامه‌ی «فرهنگ آشتی، شماره ۱۶۲۵» جاپ شده بود قرائت کرد و نیز به نقل خاطراتی از ضیاءپور پرداخت.

و سرانجام، مراسم که از ساعت ۵ بعد از ظهر آغاز شده بود در ساعت ۹ شب پایان یافت.